Liftwedstrijd 2008, Berlijn
Liftend naar Berlijn
door Quinten Dengerink
07.00 uur Groningen, bij de IKEA
Daar staan we dan. Langs de weg, duim omhoog, proberend een lift te krijgen naar het oosten. Of nog mooier, gelijk naar Berlijn. We zijn namelijk zo gek geweest om mee te doen aan de liftwedstrijd, georganiseerd door het aspirant-dispuut GIST. 'Zie maar hoe je in Berlijn komt, maar je mag nie tbetalen voor je reis, je mag geen hulp van bekenden gebruiken, en GIST is niet aansprakelijk voor de eventueel opgelopen boetes voor bijvoorbeeld zwart rijden. Oh ja, en onderweg moet je ook nog een paar opdrachten doen. Voor deze opdrachten kan je bonustijd verdienen. En bij het vervullen van minder dan zeven opdrachten, wordt er een straftijd gerekend van drie uur. Veel Succes!'
Zo werden we het diepe ingegooid. Met een stuk karton, verlicht door enkele fietslampjes om meer op te vallen, proberen we nu de aandacht te trekken van de bestuurders. Daarnaast proberen we ook vriendelijk te blijven lachen, maar dat gaat nog een beetje moeilijk zo op de vroege ochtend. Toch moet het niet al te moeilijk zijn om hier een lift te krijgen. Een combinatie van ochtendspits en een druk kruispunt zorgen voor genoeg potentiële liften. Al lijkt het erop dat Groningen en masse een ochtendhumeur heeft, want nog niemand heeft ons meegenomen.
08.17 uur A7, afslag 47 Winschoten
Na een half uurtje wachten hebben we een lif tkunnen krijgen van een man die op weg was naar Winschoten. Hij had zelf vroeger veel gelift en raakte maar niet uitgepraat over zijn reizen. Gelukkig kwam afslag 47 snel in zicht, zodat wij daar gedropt konden worden. Na subtiel het plekje van een ander SIB-team ingenomen te hebben (een ander team dwarsbomen, 60 minuten bonustijd), gaan de duimen weer omhoog en proberen we een lift te krijgen naar de Duitse grens. Vanaf daar zou het namelijk gemakkelijk moeten zijn om een lift te krijgen naar Bremen of eventueel verder. We zullen zien.
08.56 A7, Duitse grens
Het is ons inderdaad gelukt om een lift te krijgen naar de Duitse grens. Een ietwat verlegen man, werkend in een inrichting voor cognitieve gehandicapten, bracht ons van de afslag van Winschoten naar dit tankstation op de Duitse grens. De locatie blijkt alleen niet zo geweldig te zijn als we dachten. Eens in de drie minuten komt er een auto voorbij. Soms stoppen ze even bij het tankstation, maar meestal rijden ze gewoon door. De mensen die we dan op het tankstation kunnen aanspreken, zeggen dat ze naar Leer gaan vlak over de grens of dat ze hier alleen even komen lunchen en dan weer terug gaan. Vooral de vrachtwagenchauffeurs zijn kampioenen in hoe-kijk-ik-lifters-zo-boos-mogelijk-aan-zodat-ze-niet-om-een-lift-vragen. Alsof dat nog niet alles is, komt er een hele stroom SIB-bers van de snelweg af, omdat ze door de politie van de vluchtstrook zijn afgehaald. Als we hier ooit nog weg komen, vind ik het bijzonder.
10.15 uur A7, Duitse grens
We zitten nog steeds vast op de Duitse grens. Het menu van de restauratie kennen we inmiddels uit ons hoofd, de koeien hebben we al vaak genoeg horen loeien en we moeten oppassen dat we niet nog norser gaan kijken dan de vrachtwagenchauffeurs. Wat merkwaardig is, is dat alle SIB'bers die hier een uur geleden nog waren, inmiddels allemaal verdwenen zijn. Geen idee waar ze nu zijn. Het enige wat ik weet is dat er nu nog een team in Groningen staat te wachten op een lift. Het kan dus in ieder geval altijd erger...
12.20 A28, bij Oldenburg (op weg naar Bremen)
We zitten dan eindelijk in een aangenaam warm bestelbusje, naast een ietwat gezette Duitser. In een mengelmoesje van Nederlands en Duits legt hij ons uit dat hij eerste een pakketje moet afleveren in Bremen en daarna doorrijdt naar Hannover. Ons humeur wordt nu stukken verbeterd. Hannover ligt immers maar liefst 250 kilometer verderop, vanuit Hannover is het nog maar zo'n 300 kilometer naar Berlijn. De reis lijkt opeens heel voorspoedig te gaan.
13.15 A27, bij Verden (tussen Bremen en Hannover)
Het pakketje is afgeleverd, ergens op een verlaten industrieterrein. Voor welk bedrijf onze ''chauffeur'' rijdt weten we niet, laat staan om wat voor een pakketje het gaat. Op het busje zien we alleen nog vaag de tekst van de vorige eigenaar. En als we ernaar vragen, krijgen we het mysterieuze antwoord: ''Das ist geheim''. Gelukkig kunnen we verder erg goed opschieten met de man. We komen langzaam aan in gesprek over zijn verleden. Hij blijkt in een van de kampen in Siberië gezeten te hebben. Zijn ouders zijn vanuit Duitsland daar naartoe gebracht en vervolgens is hij daar geboren. Toen hij een jaar of 18 was is hij teruggegaan naar Duitsland en heeft daar een bestaan opgebouwd. We proberen een van de opdrachten van GIST uit te voeren. De opdracht luidt: ''zing samen met een Duitser het Duitse volkslied, 60 bonusminuten''. Maar als we hem vragen om ons het Duitse volkslied te leren, antwoord hij ''ich bin keine Fascist!''. Dat verleden is hier dus toch sterker aanwezig dan we dachten.
15.10 uur A2, bij Werder (dichtbij Berlijn)
In Hannover hebben we in een absolute recordtijd een lift kunnen krijgen. Onze Russische Duitser zette ons ergens af op een verlaten parkeerplaats in Hannover. Een klein bestelbusje was het enige wat er stond. Voor het busje stonden een paar aparte types, zonnebril, creatief kapsel, en we stonden dus niet echt te springen om ze aan te spreken. Maar ja, veel keus was er niet, dus we zijn uiteindelijk toch maar op ze af gestapt. 'Amazing! You're hitchhiking! Cool! Yeah you can go with us! Yeah we go to Berlin!' was hun antwoord. En zo waren we verzeild geraakt in een busje van een canadese rockband met de naam Novilero, die aan het touren was door Duitsland en nu voor een dagje vrij even naar Berlijn ging. Gelijk wisselden we muziek uit en binnen no time zaten we met zijn allen mee te zingen met Artic Monkeys. Berlin, here we come!
Na een kort bezoekje aan een voormalige Oost-Duitse grenspost, wordt het toch wel weer tijd om wat aan de opdrachten te doen. Daarom vragen we voorzichtig aan de Duitse chauffeuse of ze voor ons het Duitse volkslied wil zingen. Na enige aanmoediging van ons en de Canadezen zet ze ietwat aarzelend het volkslied in. Als ze uitgezongen is, vertelt ze ons zachtjes dat dit de eerste keer in haar leven is dat ze dit volkslied hardop gezongen heeft. Stilletjes rijden we Berlijn binnen.
15.45 uur Berlijn
We zijn er dan eindelijk: Berlijn. In een tijd van 8 uu, 43 minuten en 22 seconden zijn we van Groningen naar Berlijn gereisd, zonder hier ook maar een cent aan uitgegeven te hebben. Hoe verbaasd we ook zijn over onze snelle tijd, toch blijken er al twee groepen in het hostel te zijn. Zij waren beiden zelfs ruim een half uur sneller. Wat ongekend snel is, als je bedankt dat je er met de auto normaal ongeveer 6 uur over doet.
19.30 uur
De anderen komen ook een voor een binnen druppelen, ieder met zijn eigen verhaal. Zo heeft de een negen liften moeten nemen om in Berlijn aan te komen, terwijl anderen er maar drie nodig hadden. Sommigen hebben bij een operazangeres in de auto gezeten, anderen hebben een lift kunnen krijgen van een ''beroemde'' acteur. Enkelen zijn net als wij via Hannover gegaan, maar er zijn ook veel teams via Hamburg naar Berlijn gekomen. Rond een uur of acht blijken er nog drie teams te missen. Uiteindelijk krijgen we te horen dat er een team vast zat in het centrum van Hannover en daar niet meer wegkwam. Zij hebben nu maar de trein gepakt. Een derde team bevindt zich nog steeds in Groningen. Dit team heeft namelijk, na een paar uur wachten, de belofte van iemand gekregen om om twee uur te worden opgehaald voor een lift naar Berlijn. Het team was er om twee uur zelf wel, maar van deze man was geen spoor te bekennen. Ze hebben nog even staan wachten, maar na een tijdje hebben ze het moeten opgeven. Berlijn was voor hen toch net iets te ver.
door Quinten Dengerink
07.00 uur Groningen, bij de IKEA
Daar staan we dan. Langs de weg, duim omhoog, proberend een lift te krijgen naar het oosten. Of nog mooier, gelijk naar Berlijn. We zijn namelijk zo gek geweest om mee te doen aan de liftwedstrijd, georganiseerd door het aspirant-dispuut GIST. 'Zie maar hoe je in Berlijn komt, maar je mag nie tbetalen voor je reis, je mag geen hulp van bekenden gebruiken, en GIST is niet aansprakelijk voor de eventueel opgelopen boetes voor bijvoorbeeld zwart rijden. Oh ja, en onderweg moet je ook nog een paar opdrachten doen. Voor deze opdrachten kan je bonustijd verdienen. En bij het vervullen van minder dan zeven opdrachten, wordt er een straftijd gerekend van drie uur. Veel Succes!'
Zo werden we het diepe ingegooid. Met een stuk karton, verlicht door enkele fietslampjes om meer op te vallen, proberen we nu de aandacht te trekken van de bestuurders. Daarnaast proberen we ook vriendelijk te blijven lachen, maar dat gaat nog een beetje moeilijk zo op de vroege ochtend. Toch moet het niet al te moeilijk zijn om hier een lift te krijgen. Een combinatie van ochtendspits en een druk kruispunt zorgen voor genoeg potentiële liften. Al lijkt het erop dat Groningen en masse een ochtendhumeur heeft, want nog niemand heeft ons meegenomen.
08.17 uur A7, afslag 47 Winschoten
Na een half uurtje wachten hebben we een lif tkunnen krijgen van een man die op weg was naar Winschoten. Hij had zelf vroeger veel gelift en raakte maar niet uitgepraat over zijn reizen. Gelukkig kwam afslag 47 snel in zicht, zodat wij daar gedropt konden worden. Na subtiel het plekje van een ander SIB-team ingenomen te hebben (een ander team dwarsbomen, 60 minuten bonustijd), gaan de duimen weer omhoog en proberen we een lift te krijgen naar de Duitse grens. Vanaf daar zou het namelijk gemakkelijk moeten zijn om een lift te krijgen naar Bremen of eventueel verder. We zullen zien.
08.56 A7, Duitse grens
Het is ons inderdaad gelukt om een lift te krijgen naar de Duitse grens. Een ietwat verlegen man, werkend in een inrichting voor cognitieve gehandicapten, bracht ons van de afslag van Winschoten naar dit tankstation op de Duitse grens. De locatie blijkt alleen niet zo geweldig te zijn als we dachten. Eens in de drie minuten komt er een auto voorbij. Soms stoppen ze even bij het tankstation, maar meestal rijden ze gewoon door. De mensen die we dan op het tankstation kunnen aanspreken, zeggen dat ze naar Leer gaan vlak over de grens of dat ze hier alleen even komen lunchen en dan weer terug gaan. Vooral de vrachtwagenchauffeurs zijn kampioenen in hoe-kijk-ik-lifters-zo-boos-mogelijk-aan-zodat-ze-niet-om-een-lift-vragen. Alsof dat nog niet alles is, komt er een hele stroom SIB-bers van de snelweg af, omdat ze door de politie van de vluchtstrook zijn afgehaald. Als we hier ooit nog weg komen, vind ik het bijzonder.
10.15 uur A7, Duitse grens
We zitten nog steeds vast op de Duitse grens. Het menu van de restauratie kennen we inmiddels uit ons hoofd, de koeien hebben we al vaak genoeg horen loeien en we moeten oppassen dat we niet nog norser gaan kijken dan de vrachtwagenchauffeurs. Wat merkwaardig is, is dat alle SIB'bers die hier een uur geleden nog waren, inmiddels allemaal verdwenen zijn. Geen idee waar ze nu zijn. Het enige wat ik weet is dat er nu nog een team in Groningen staat te wachten op een lift. Het kan dus in ieder geval altijd erger...
12.20 A28, bij Oldenburg (op weg naar Bremen)
We zitten dan eindelijk in een aangenaam warm bestelbusje, naast een ietwat gezette Duitser. In een mengelmoesje van Nederlands en Duits legt hij ons uit dat hij eerste een pakketje moet afleveren in Bremen en daarna doorrijdt naar Hannover. Ons humeur wordt nu stukken verbeterd. Hannover ligt immers maar liefst 250 kilometer verderop, vanuit Hannover is het nog maar zo'n 300 kilometer naar Berlijn. De reis lijkt opeens heel voorspoedig te gaan.
13.15 A27, bij Verden (tussen Bremen en Hannover)
Het pakketje is afgeleverd, ergens op een verlaten industrieterrein. Voor welk bedrijf onze ''chauffeur'' rijdt weten we niet, laat staan om wat voor een pakketje het gaat. Op het busje zien we alleen nog vaag de tekst van de vorige eigenaar. En als we ernaar vragen, krijgen we het mysterieuze antwoord: ''Das ist geheim''. Gelukkig kunnen we verder erg goed opschieten met de man. We komen langzaam aan in gesprek over zijn verleden. Hij blijkt in een van de kampen in Siberië gezeten te hebben. Zijn ouders zijn vanuit Duitsland daar naartoe gebracht en vervolgens is hij daar geboren. Toen hij een jaar of 18 was is hij teruggegaan naar Duitsland en heeft daar een bestaan opgebouwd. We proberen een van de opdrachten van GIST uit te voeren. De opdracht luidt: ''zing samen met een Duitser het Duitse volkslied, 60 bonusminuten''. Maar als we hem vragen om ons het Duitse volkslied te leren, antwoord hij ''ich bin keine Fascist!''. Dat verleden is hier dus toch sterker aanwezig dan we dachten.
15.10 uur A2, bij Werder (dichtbij Berlijn)
In Hannover hebben we in een absolute recordtijd een lift kunnen krijgen. Onze Russische Duitser zette ons ergens af op een verlaten parkeerplaats in Hannover. Een klein bestelbusje was het enige wat er stond. Voor het busje stonden een paar aparte types, zonnebril, creatief kapsel, en we stonden dus niet echt te springen om ze aan te spreken. Maar ja, veel keus was er niet, dus we zijn uiteindelijk toch maar op ze af gestapt. 'Amazing! You're hitchhiking! Cool! Yeah you can go with us! Yeah we go to Berlin!' was hun antwoord. En zo waren we verzeild geraakt in een busje van een canadese rockband met de naam Novilero, die aan het touren was door Duitsland en nu voor een dagje vrij even naar Berlijn ging. Gelijk wisselden we muziek uit en binnen no time zaten we met zijn allen mee te zingen met Artic Monkeys. Berlin, here we come!
Na een kort bezoekje aan een voormalige Oost-Duitse grenspost, wordt het toch wel weer tijd om wat aan de opdrachten te doen. Daarom vragen we voorzichtig aan de Duitse chauffeuse of ze voor ons het Duitse volkslied wil zingen. Na enige aanmoediging van ons en de Canadezen zet ze ietwat aarzelend het volkslied in. Als ze uitgezongen is, vertelt ze ons zachtjes dat dit de eerste keer in haar leven is dat ze dit volkslied hardop gezongen heeft. Stilletjes rijden we Berlijn binnen.
15.45 uur Berlijn
We zijn er dan eindelijk: Berlijn. In een tijd van 8 uu, 43 minuten en 22 seconden zijn we van Groningen naar Berlijn gereisd, zonder hier ook maar een cent aan uitgegeven te hebben. Hoe verbaasd we ook zijn over onze snelle tijd, toch blijken er al twee groepen in het hostel te zijn. Zij waren beiden zelfs ruim een half uur sneller. Wat ongekend snel is, als je bedankt dat je er met de auto normaal ongeveer 6 uur over doet.
19.30 uur
De anderen komen ook een voor een binnen druppelen, ieder met zijn eigen verhaal. Zo heeft de een negen liften moeten nemen om in Berlijn aan te komen, terwijl anderen er maar drie nodig hadden. Sommigen hebben bij een operazangeres in de auto gezeten, anderen hebben een lift kunnen krijgen van een ''beroemde'' acteur. Enkelen zijn net als wij via Hannover gegaan, maar er zijn ook veel teams via Hamburg naar Berlijn gekomen. Rond een uur of acht blijken er nog drie teams te missen. Uiteindelijk krijgen we te horen dat er een team vast zat in het centrum van Hannover en daar niet meer wegkwam. Zij hebben nu maar de trein gepakt. Een derde team bevindt zich nog steeds in Groningen. Dit team heeft namelijk, na een paar uur wachten, de belofte van iemand gekregen om om twee uur te worden opgehaald voor een lift naar Berlijn. Het team was er om twee uur zelf wel, maar van deze man was geen spoor te bekennen. Ze hebben nog even staan wachten, maar na een tijdje hebben ze het moeten opgeven. Berlijn was voor hen toch net iets te ver.
